Սպիտակ գլխարկն աշխարհների սահմանին

Վարչապետի ձյունաճերմակ գլխարկը փայլում էր կառավարական օդանավի կիսախավարում՝ ինչպես բացարձակ ինքնիշխանության նեոնային լուսապսակ։ Սրահում բուրում էր դյութի-ֆրիի օծանելիքի և կոգնիտիվ դիսոնանսի հազիվ նկատելի զգացողության հոտը։

Ներքևում սահում էին անեզր տարածությունները, իսկ բազկաթոռներին նստած հավատարիմ թիմակիցները տենդագին թարմացնում էին իրենց ալիքները։ Դեռ երեկ նրանք հրապարակներում ձայն էին կտրում՝ ռուսերեն ցանկացած բառի համար ընդդիմախոսներին պիտակավորելով «ռուսաստրուկ» տերմինով։ Այսօր նրանք թռչում էին Եկատերինբուրգ։

— Շե՛ֆ, — երկչոտ հարցրեց տրանսֆորմացիաների երիտասարդ նախարարը, ում դեմքին դեռ պահպանվել էին եվրոպական դրամաշնորհի հետքերը։ — Իսկ ընտրազանգվածը չի՞ հարցնի, թե ինչու ենք հենց այնտեղ թռչում։ Չէ՞ որ մենք խոստացել էինք վերջնական, տեկտոնական խզում... դե, այդ աշխարհաքաղաքական լոկացիայի հետ։

Վարչապետը մեծամտորեն ուղղեց իր գլխարկի անթերի սպիտակ եզրերը։ Այս աքսեսուարը, որը վերջին շրջանում դարձել էր նրա ոճի գլխավոր տարրը, ըստ պաշտոնական վարկածի, անդրադարձնում էր կայսերական քարոզչության ցանկացած ճառագայթում։

— Է՜հ, դուք, մենթալ ճորտեր, — հառաչեց Վարչապետը՝ թերթելով պլանշետի քարտեզը։ — Դուք մտածում եք հին դասագրքերի կաղապարներով։ Պատասխանե՛ք ինձ՝ որտեղո՞վ է անցնում Եվրոպայի և Ասիայի պաշտոնական սահմանը։

— Ուրալով... — միահամուռ պատասխանեցին պաշտոնյաները։

— Հենց այդպե՛ս, — Վարչապետը հաղթական թխկթխկացրեց էկրանին։ — Եկատերինբուրգը մաքրամաքուր, աշխարհագրորեն ճշգրտված Եվրոպա է։ Դրա հենց եզրը, ֆորպոստը։ Մենք չենք թռչում Ռուսաստան։ Մենք թռչում ենք եվրոպական քաղաքակրթության առաջնագիծ՝ ուղիղ դեպի սահմանային սյունը։ Մենք շրջանցող մանևր ենք կատարում հանուն եվրոպական ինտեգրման։ Իսկ նրանք, ովքեր Եկատերինբուրգը համարում են «ռուսամետ» քաղաք... այ հենց նրանք են իսկական ռուսաստրուկները, որոնք խրվել են գաղութատիրական մտածողության մատրիցայի մեջ։

Սրահում թեթևացած հոգոցներ լսվեցին։ «Ռուսաստրուկ» տերմինը ակնթարթորեն էվոլյուցիա ապրեց։ Այսուհետ դրանով պիտակավորում էին յուրաքանչյուրին, ով ընկերություն էր անում աշխարհագրության և տրամաբանության հետ։

Ինքնաթիռը դիպավ ուրալյան օդանավակայանի թռիչքուղուն։ Պատուհանից այն կողմ ուրախ պտտվում էր հուլիսյան բարդու աղվամազը, թե՞ նախընտրական նախկին խոստումների մոխիրը՝ դժվար էր հասկանալ։

Ինքնաթիռի սանդուղքի մոտ պատվիրակությանը դիմավորում էին տեղի խստադեմ պաշտոնյաները՝ մուգ, պաշտոնական կոստյումներով։ Նրանք ակնկալում էին տեսնել դիվանագիտական ռևերանսներ կամ գոնե կաշկանդվածություն, բայց լայների դռներից դուրս եկավ Սպիտակ Գլխարկով Մարդը։ Նա քայլում էր տրիումֆատորի վստահ քայլվածքով՝ քաղաքակրթության լույսը տանելով դեպի ուրալյան մութ զանգվածները։

— Բարի գալուստ Ասիա, — քմծիծաղեց դիմավորողը՝ մեկնելով ձեռքը։

Վարչապետը կտրուկ կանգ առավ։ Սպիտակ գլխարկը սպառնալից օրորվեց՝ իր շքեղությամբ կուրացնելով դիմավորողներին։

— Սխալվում եք, հարգելիս, — բարձրաձայն, ամբողջ կառամատույցով մեկ հայտարարեց նա։ — Համաձայն մեր ապարատի վերջին դիրեկտիվի՝ իսկական Եվրոպան ավարտվում է հենց ձեր երկաթուղային կայարանի հետևում։ Այնպես որ, մենք դեռ Արևմուտքում ենք։ Խնդրում եմ արձանագրել սա արձանագրության մեջ։

Վարչապետի թիկունքում գտնվող թիմակիցները համախմբված ծափահարեցին, իսկ ամենահավատարիմ բլոգերը իսկույն ուղիղ եթեր մտավ.

«Տեսե՛ք, թե ինչպես է դոմինանտում մեր Առաջնորդը։ Նա գլխարկի մեկ շարժումով ընդլայնեց Եվրոպայի սահմանները մինչև Սիբիր։ Իսկ ընդդիմադիր ստրուկները թող շարունակեն լաց լինել»։

Գլխարկը փայլում էր։ Քաղաքակրթության սահմանը հնազանդորեն շարժվում էր այնտեղ, ուր մատնանշում էր դրա սպիտակ գմբեթը։ Առջևում Եվրասիական միության շրջանակներում կայանալիք բանկետն էր, բայց այս գլխարկով այն մենթալ առումով ընկալվում էր որպես նրբաճաշակ ընթրիք Ելիսեյան դաշտերում։

Էմին Մարտունի

Մեկնաբանություններ